Warning: Cookie names can not contain any of the following '=,; \t\r\n\013\014' in /home/kajakas/domains/rudninkai.lt/public_html/pl.php on line 46
Centrum Wspólnoty wsi Rudniki

Centrum Wspólnoty wsi Rudniki

Wieś Rudniki

Galeria

Kontakty

Menu

Mapa

Informacja dla turystów

Historija

Kościół Św. Trójcy

Sala imprez

Puszcza Rudnicka

Bibloteka

Aktualie

Przesłuchanie

Przesłuchanie nie jest aktywny

PUSZCZA RUDNICKA
 
    Rejon Solecznicki należy do prowincji Środkowoeuropejskiej. Na jego terytorium krzyżują się Bałtycka oraz Dainowo-Poleska prowincje oraz 3 biogeograficzne rejony. Rejon wyżyny Dzukijskiej, rejon wyżyny Nalszy Poludniowej oraz rejon niziny Dainowy.
    Podstawowa rzeka rejonu jest Mereczanka. Jej koryto jest naturalne, kręte, ma progi, dolina wąska, piaskie zbocza obfitują w zriódła. W zalesionej dolinie dominujące olszyniaki, zmieniają otwarte łąki i zriódlane kępiaste bagienka. Lewy dopływ Mereczanki - Solcza płynie południowym skrajem Puszczy Rudnickiej. Wyróżnia się ona krętym korytem oraz licznymi starorzeczami, które nie wysychają nawet w upalne i gorące lata. Dolina Solczy jest szersza i mniej lesista niż Mereczanki. Spośród naturalnych dopływów Mereczanki należy wymienić Małą Upiesę, Werżę i Szczybrę (miejscami zmeliorowane). 
    Dolny bieg Wisińczy całkowicie nie dotknięty działalnością człowieka, przepływa bowiem przez środek Puszczy Rudnickiej. Tu bieg rzeki jest wolny, koryto bardzo kręte, dolina dosyć szeroka. Miejscami można napotkać nieduże starorzecza. Jest to jedna z rzek południowo-wschodniej Litwy, które zachowały w stanie naturalnym wielką różnorodność biotopow. 
    Kompleks biotopów Puszczy Rudnickiej jest bez wątpienia jednym z najwartościowszych terenów w rejonie. Mierzące ponad 10 000 ha terytorium zajmuje centralną część puszczy i rozciąga się między Mereczanką, Wisińczą i Solczą. Dawniej był tu poligon wojskowy. Chociaż większość dojrzałych sosnowych lasów zostata wycięta a wyręby zasadzono młodniakiem jeszcze w okresie sowieckim, to nadal zachowały się tu fragmenty starodrzewu. Ponieważ w całym rejonie Solecznickim zachowało się niewiele dojrzałych lasów wokół tego terenu scierają się interesy leśnictwa oraz instytucji ochrony środowiska.
    W okolicy Zygmunciszek na wysokość 30 m wznoszą się wydmy kontynentalne. Otwarte, piaszczyste pustkowie zostato ukształtowane przez zrzucane na dawny poligon bomby oraz ciagle pożary. Powstał, w ten sposób, unikalny piaszczysty twór. Z północy i wschodu puszczę okala Mereczanką, przepływają jej dopływy: Nieprudka, Piguć, Duża i Mała Pirczupa, Upiesa, Szpigula. W części południowej płynie Wisińcza do której przez bagna dopływa rzeczółka Kiernowa. W południowo-wschodnim rogu Wisińcza wpada do Solczy. Brzegi obu rzek porasta czarna olcha. Położone w dolinie naturalne łąki mają wartość przyrodniczą w skali całego regionu. Rozciągają się tu polacie, wyjątkowe nie tyle ze względu na rzadkie gatunki roślin co ze względu na ich wspólnoty. Bardzo swoiste rozległe twory starorzeczy Wisińczy zaczynają się za Kiernową i ciągną się w stronę jej ujścia do Solczy. 
    W Puszczy Rudnickiej są trzy jeziora. Jezioro Kiernowskie (pow. 81 ha) ze wszystkich stron otaczają bagna. W przeważającej części są to bagna nizinne porosnięte czarną olchą i niskopiennym sosniakiem. Niedaleko od poligonu znajdujące się jezioro Szulnia (pow. 1,5 ha), które również otaczają bagna. Jest to typowe wyżynnobagienne jezioro dystroficznego typu, którego powierzchnię pokrywają lilie wodne. Na południowym wschodzie puszczy, na bagnach otoczonych przez kontynentalne wydmy leży jezioro Gulbinskie. 
 
 

    
    Omawiane terytorium jest częścia jednego z największych na Litwie masywów leśnych - Lasów Rudnickich, których ogólna powierzchnia wynosi 26 000 ha. Lasy sosnowe stanowią 67,0 proc, czarna olcha - 12,0 proc, jodła i brzoza zajmuje po 10,0 proc, osika i jesion po 1,0 proc. powierzchni. Przeciętny wiek drzewostanu sięga 50 lat. Na piaszczystych równinach przeważają wspólnoty Vaccinio Myrtilli-Pinetum, w suchszych miejscach oraz na kontynentalnych wydmach- lasy Cladonia-Pinetum. W starych lasach sosnowych, szczególnie wzdłuż dróg oraz na polanach leśnych rośnie arnika górska i sasanka otwarta. Jodła i brzoza rosną na niedużych powierzchniach, na wilgotnych nizinach. Większość dojrzałego drzewostanu jest wycięta a na jego miejscu posadzono sosnę.
    Drugim co do wielkości biotopem w Puszczy Rudnickiej są bagna. W lasach dominują bagna nizinne z przewagą starych i dojrzewających drzewostanów czarnej olchy. Dwa największe z nich położone są na południe od jeziora Kiernowskiego, wokół rzeczółki Kiernowy, i tzw. bagno Szaki - na północy i północnym zachodzie. Na bagnach nizinnych częste są wspólnoty Carici elongatae-Alnetum oraz Salicetum pentandra-cinereae. Wokół Kiernowa dominują wspólnoty Ledo-Pinetum. 
    Łąk w puszczy jest niewiele. Najwartościowsze z nich - naturalne zalewane łąki Wisińczy i Solczy, szczególnie w pobliżu ujścia. Łąki te są ekstensywnie wykaszane, wypasane, cześć z nich wogóle nie jest użytkowana. Występuje tu duża różnorodność wspólnot roślinnych. 
    Wyjątkowe znaczenie dla różnorodności biologicznej mają piaszczyste pustkowia. Przed 5-10 latami, na otwartych piaskach poligonu przeważaly pionierskie wspólnoty Corynephoretalia z dominującą szczotlichą siwą. Panują tu dobre warunki dla takich rzadkich gatunków roślin jak sasanka otwarta i lepnica zielonawa. 
    Obecnie, po ustaniu pożarów, piaski zaczynają zarastać brzozą a od strony Szulni osiką. Jeżeli sytuacja nie ulegnie zmianie, wspólnoty roślinne powoli zanikną. W porównaniu z innymi podobnymi biotopami (na przykład Czepkielami) w Puszczy Rudnickiej występuje mniej rzadkich gatunków roślin. Wynika to z jednorodności biotopów, w których dominują młode sosniaki. Na byłych terenach wojskowych odkryto 10 gatunków roślin wpisanych do litewskiej Czerwonej Księgi. Do ginących zaliczane są arnika górska, storczyk plamisty, manna prązkowana, widlak wroniec, miesiącznica trwafa, sasanka otwarta, wierzba laponska, lepnica zielonawa, do rzadkich - wiechlina odlegtoktosa, goździk Barbasza, czarcikęsik Kluka (ten ostatni jest znany tylko z herbariów). 
    W puszczy rosną rownież inne wartościowe rośliny - pajęcznica gatęzista, mącznica lekarska, marzanka wonna, turzyca życicowa, storczyk krwisty, goździk piaskowy, rzepicha, kruszczyk błotny, jastrzębiec żmijowcowy, sit sztywny, groszek błotny, grzybien północny (lilia wodna), malina (jeżyna) moroszka, starzec błotny, chroszcz nagotodygowy. 
    W suchych i podrośnietych sosnowych młodniakach fauna ssaków nie jest bogata. Wszystkie gatunki koncentrują się w dolinach rzek i okolicznych lasach liściastych, bowiem lasy sosnowe nie stanowią dostatecznego zródła pożywienia. Można tu spotkać pospolite gatunki – kreta, wiewiórkę, nornika rudego, zająca szaraka, kunę lesną, lisa, dzika, sarnę i losia. Nieco więcej jest łosi. W dolinie rzeczki Szpiguli liczne są slady norki kanadyjskiej. Można tu rownież spotkać wydrę. 
    Na pustaci poligonu szczególnie często pojawiają się wilki. Można tu napotkać slady znaczenia rewirów, ekskrementy oraz przeplatające się gęsto slady. Wszystko to wskazuje na obecność dużej watahy wilków. Oprócz wilków pustać jest odwiedzana przez losi, zające, lisy, zadziej sarny i dziki. Kopytne oraz zające mają tu dogodne warunki żerowania. 
    W puszczy spotyka się 6 rzadkich gatunkow ssaków: zając bielak (dla którego jest tu pod dostatkiem bagien i podmokłych lasów), wydra (bardzo pospolita w Wisinczy, Solczy i Mereczance), brzozowa sycysta (w 1929 r. jeden egzemplarz został złapany w pobližu wioski Rudniki przez A. Mačionisa), mroczek późny, borowiec wielki, karlik malutki. Wszystkie trzy gatunki nietoperzy wpisane są do litewskiej Czerwonej Księgi, znaleziono je latem 1997 r. we wsi Rudniki. Najwięcej ich pisków zarejestrowano przed kościołem. Warunki we wsi bardzo odpowiadają wszystkim trzem gatunkom. 
    W puszczy występuje wiele rzadkich gatunków ptaków, którym sprzyja obecność otwartych, nietypowych dla Litwy, bagiennych masywów lesnych, tylko w znikomym stopniu poddawanych działalności czlowieka. W masywie lesnym, przez który przepływa Szpigula, ogkryto 13 gatunków ptaków: bociana czarnego (jedno gniazdo), trzmielojada, orlika krzykliwego, cietrzewia (w zimie obserwowano 10 samców), gluszcza, żurawia (najmniej 2 pary), siniaka, dzięcioła trójpalczastego, srokosza. Osóbnie należy wspomnieć o lęgującym bieliku, którego gniazdo uległo zniszczeniu, kiedy nieznane osoby spiłowały drzewo. 
    Po raz pierwszy gniewosz plamisty w Puszczy Rudnickiej został znaleziony przez Tadeusza Iwanowskiego w 1921 r. Od tego czasu więcej znalezisk niebyło. 9 czerwca 1997 r. na terytorium byłego poligonu, na skraju bagna wyżynnego nie daleko od jeziorka Szulnia, złapano samca gniewosza. Na terenie tym wytworzył się unikalny kompleks: wyżynnobagienne fragmenty otoczone suchymi łąkami i otwartymi piaskami. Dlatego na niewielkiej przestrzeni spotykane są  dwa gatunki jaszczurek: jaszczurka żyworodna i jaszczurka zwinka, które stanowią główne pożywienie gniewosza. Miejsce to wymaga dodatkowego zbadania i byc może nadania mu rangi rezerwatu zoologicznego (herpetologicznego). 
    Na pozostałym terytorium puszczy spotyka się pospolite gatunki płazów i gadów. Jest ich stosunkowo niewiele. Jaszczurki, nieco liczniej, występują na wyrębach, polanach lesnych i pogorzeliskach. 
    Motyle w Puszczy Rudnickiej były badane na byłym terenie wojskowym podczas inwentaryzacji zasobów przyrodniczych. Natomiast dwuskrzydłe oraz inne grupy owadów w latach 1996-1997. 
    Dość ubogie i specyficzne spektrum biotopów powoduje, że różnorodność występujących gatunków motyli nie jest duża (okolo 200 gatunków). Jednak można tu napotkać dość ciekawe motyle, część których jest charakterystyczna tylko dla tego miejsca. 
    Obecnie poligon zostal zlikwidowany, leje po bombach zarastają, pozostałe po wojsku drogi są wykorzystywane przez zbieraczy grzybów i jagód. Obok poligonu działa jedynie strzelnica. Wiekszego wpływu działalności człowieka na teren byłego poligonu nie ma. W pszyszłości, otwarte piaski, jeżeli nie będą zastosowane specjalne srodki, zarosną lasem, a ten unikalny biotop całkowicie zaniknie. W strefie ochronnej poligonu największy wpływ na srodowisko, podobnie jak na całej przestrzeni Puszczy Rudnickiej wywiera wyręb lasów.
 
 

Więzi

Poczta Elektroniczna

Adres poczty: 

 

Hasło: 

Projekt: Puslapiai.eu

Powered by MegaTVS